شاعیر: سەیدی هەورامی کتێب: دیوانی سەیدی هەورامی سەرناو: تا شُد غم تو يارم... لەبارەی شیعر: نووسین: کەماڵ ڕەحمانی تا شُد غم تو يارم در دل نماند شادی «الآنَ غَيْرُ حُزْنِكَ، لا شَی‏ءَ فِی فُؤادي» [١] عزم سفر چه كردم از كوی تو به ناچار «ما حاجَتِي بِزادِ الْحُبِّ، مِنْكَ زادِي» [٢] بس روزها كه تا شب نالم من، از فراقت «كَمْ لَيْلَةٍ اِلَی الصُّبْحِ، مِنْ هِجْرِكَ اَنادِي» [٣] با عاشقان به كويت، خوش بود گفتگويت «يا لَيْتَ كُنْتُ مِنْهُمْ، اِذْ قُلْتُ: يا عِبادِي» [٤] ما را اميد وصل است، چون قصد تو فراق است «اِنِّي لاَِجْلِ قَصْدِكَ، جاوَزْتُ مِنْ مُرادِي» [٥] «صَيدی» نوازشش كُن چون بندگان، وگرنه «بِالْحُزْنِ وَالتَّاَسُفِ، قَدْ تاهَ فِی الْبُوادِي» [٦] ١. واته: تا خەمی تۆ بوو به هاوڕێم، له دڵما شادی‏و خۆشی نەما، ئێستا جگه له ماتەمی‏و ناخۆشی هيچی‏تر له دڵما نيه. ٢. واته: كاتێ كه نيازی سەفەرم كرد، كه به ناچاری لای تۆ بەجێ بێڵم، هيچ پێويستم به توێشووی سەفەر نيه، خۆشەويستی تۆ تۆشەمه. ٣. واته: چەند ڕۆژان هەتا شەو، من لەدەس فيراق‏و دووريت ئەناڵێنم، وه هەروەها چەن شەوانيش تا بەيانی لەبەر فيراق‏و دووريت هاوار ئەكەم. ٤. لەگەڵ عاشقەكانتا چەند وتەو گوفتوگۆت خۆش بوو، خۆزگه منيش يەكێ لەوانه بوايەم كه فەرمووت: «يا عِبادِي لا تَقْنَطُوا...». «صەيدی» لێرەدا ئيشاره بەلای ڕەحمی خواوه ئەكات كه ئەفەرموێت: «يا عِبادِي لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللّهِ...» واته: «ئەی بەندەكانم نائوميد مەبن له ڕەحمی خوا...» جا لێرەدا واهەڵئەگرێت ئەم هۆنراوەيه لەگەڵ خوادا بووبێ، وه عيشقی حەقيقی‏و ڕاستی بێ نەك مەجازی‏و درۆيی. يانێ: هەر بەتەمای ڕەحمی تۆم كه شەوو ڕۆژ ئارامم نيه. ٥. واته: هيوای من بەيەك گەيشتنه، قەسدی تۆيش جيايی‏و فيراقه، جا منلەبەر خاتری قەسدی تۆ، وازم له هيواو مەرامی خۆم هێناوه. ٦. دڵخۆشی «صەيدی» بكه، دڵنەوايی بكه وەكوو خەڵقانی‏تر كه دڵنەوايی‏يان ئەكرێت، وه ئەگەر نەيكرێت له حەسرەتا سەری خۆی هەڵ ئەگرێو له چۆڵو بيابانا گوم ئەبێ.